Celem niniejszej pracy badawczej było porównanie skuteczności trzech popularnych na rynku farmaceutycznym preparatów. Publikacja wykazała, iż stosowanie połączenia dwóch spośród nich dało najwyższą skuteczność i niższą liczbę objawów ubocznych. Aby ułatwić interpretację wyników, zaproponowano nową, bardzo uproszczoną skalę biocenozy pochwy, dzięki której uzyskuje się bardzo jednoznaczne wyniki badań. Istniejące w Polsce różnorodne skale w bardzo prosty sposób można przetransponować do nowej, pięciostopniowej skali, na której jednoznacznie mamy rozgraniczone biocenozę prawidłową i biocenozę nieprawidłową, wymagającą leczenia. Zebrano grupę 238 pacjentek z ostrymi i przewlekłymi infekcjami bakteryjnymi pochwy. Ta dość liczna grupa umożliwiła precyzyjną ocenę statystycznie znamiennych wyników leczenia. Niniejsza publikacja może w sposób praktyczny przyczynić się do poprawy leczenia jakże często występujących u pacjentek zaburzeń ekosystemu pochwy.
Dział: Wiedza praktyczna
.
Endometrioza to przewlekła choroba o podłożu zapalnym, której diagnoza oraz skuteczna terapia w dalszym ciągu sprawia wiele trudności. W niniejszym artykule przedstawiono zarówno dietozależne czynniki zwiększające lub zmniejszające ryzyko występowania endometriozy, jak i rolę właściwej suplementacji.
Nadciśnienie tętnicze (HT) w ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności matek i płodów. Można je podzielić na dwa główne rodzaje: HT przewlekłe, które występuje już przed ciążą lub zostaje rozpoznane przed 20. tygodniem ciąży (może być pierwotne lub wtórne), oraz stany nadciśnieniowe związane z ciążą, w tym HT wywołane ciążą, rozwijające się po 20. tygodniu ciąży, najczęściej ustępujące w ciągu sześciu tygodni od momentu porodu, stan przedrzucawkowy i rzucawkę. W aktualnych wytycznych zaleca się włączenie leczenia farmakologicznego HT u kobiet w ciąży, gdy wartości ciśnień (BP) wynoszą >140/90 mmHg. Lekami z wyboru, najlepiej przebadanymi w tej populacji pacjentek, są metylodopa, labetalol i antagoniści kanałów wapniowych (najwięcej danych jest dostępnych dla nifedypiny). Kobiety, u których występowały schorzenia związane z HT w ciąży, szczególnie ze stanem przedrzucawkowym lub rzucawką, są obarczone podwyższonym ryzykiem rozwoju chorób sercowo-naczyniowych w dalszej części życia. Zarejestrowanie BP ≥160/≥110 mmHg u kobiety w ciąży jest stanem nagłym – w tym przypadku jest wskazane skierowanie pacjentki do szpitala.
Zakażenia wirusem opryszczki pospolitej HSV-1 i HSV-2 są bardzo rozpowszechnione na całym świecie. Oba są przenoszone przez bezpośredni kontakt z zainfekowanymi wydzielinami. Do zarażenia najczęściej dochodzi drogą oralną w dzieciństwie po zaniknięciu przeciwciał matczynych w pierwszym roku życia. U 20–50% zakażonych wirusem HSV-1 w ciągu roku od zakażenia dochodzi do ponownego pojawienia się objawów opryszczki narządów płciowych, a w przypadku wirusa HSV-2 jest to nawet 70–90%. Według szacunków pośród kobiet w ciąży częstość występowania zakażenia wirusem HSV-1 wynosi 63%. Zakażenie HSV, które daje objawy w obszarze genitaliów w okresie okołoporodowym, jest istotnym wskazaniem do wykonania cięcia cesarskiego. Postępy diagnostyczne i terapeutyczne doprowadziły do zmniejszenia śmiertelności oraz poprawy wyników neurorozwojowych noworodków.
Artykuł omawia skuteczność, bezpieczeństwo oraz wpływ złożonych środków antykoncepcyjnych na organizm kobiety. W artykule przedstawiono przypadek 25-letniej pacjentki cierpiącej na bolesne, obfite miesiączki i przewlekły ból miednicy, u której wdrożono terapię lekiem Dionelle opartym na etynyloestradiolu (EE) i dienogeście (DNG).
Zespół bólowy miednicy mniejszej (chronic pelvic pain – CPP) u kobiet jest zagadnieniem od dawna znanym, wielokrotnie opisywanym i definiowanym, wiedza na ten temat jest praktycznie podręcznikowa. Nie jest to jednak sprecyzowana jednostka chorobowa, tylko objaw, który może mieć wieloczynnikową etiologię. Stanowi on istotny problem kliniczny, społeczny i ekonomiczny, ponieważ dotyczy co szóstej kobiety w wieku rozrodczym. Wśród przyczyn wymienia się: ginekologiczne, urologiczne, gastroenterologiczne, psychosomatyczne. Podstawą diagnostyki jest badanie fizykalne oraz dokładny wywiad, a leczenie powinno mieć charakter wielokierunkowy i być realizowane w zespole interdyscyplinarnym.
W 2021 r. ukazały się najnowsze rekomendacje dotyczące leczenia zaburzeń czynności tarczycy w ciąży, a w 2022r. opublikowano wytyczne Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego dotyczące postępowania w przypadku zaburzeń czynności tarczycy u pacjentów z niepłodnością. Celem niniejszego opracowania jest prezentacja procesu diagnostyki i leczenia pacjentki z niepłodnością wtórną i subkliniczną niedoczynnością tarczycy. Zgodnie z aktualnymi rekomendacjami, u wszystkich pacjentek planujących ciążę zaleca się oznaczenie stężenia TSH w surowicy. Dotyczy to w szczególności pacjentek z niepłodnością i niepowodzeniami prokreacyjnymi w wywiadzie, a także przed planowanym wykorzystaniem metod wspomaganego rozrodu. Subkliniczna niedoczynność tarczycy i autoimmunizacyjne zapalenie tarczycy są czynnikami ryzyka niepłodności i niepowodzeń położniczych oraz niedokrwistości w ciąży. Leczenie L-tyroksyną może być korzystne z punktu widzenia szans na zajście w ciążę oraz zdrowia matki i dziecka. Lekiem z wyboru jest doustny preparat L-tyroksyny.
Zespół policystycznych jajników (PCOS) to najczęściej występujące schorzenie endokrynologiczne u kobiet w wieku rozrodczym. Rozpoznanie PCOS w wieku dojrzewania płciowego jest trudniejsze ze względu na nakładanie się fizjologicznych objawów występujących w tym okresie oraz kryteriów diagnostycznych u kobiet dorosłych. U nastolatek obciążonych PCOS mogą występować nieregularne cykle miesiączkowe, hirsutyzm oraz trądzik. Celem tego artykułu jest przedstawienie najnowszych wytycznych, które mają ułatwić diagnostykę i leczenie również w grupie nastolatek.
W pracy dokonano szczegółowej analizy piśmiennictwa w leczeniu niedokrwistości preparatem OBSIDAN w składzie 100 mg Fe(II)SO4 z glicyną, wykazując jego doskonałą skuteczność z wysoką biodostępnością.
Obecnie odnotowuje się rosnącą liczbę kobiet decydujących się na posiadanie potomstwa po ukończeniu 35. roku życia, a nowotwory ginekologiczne dotykają znaczną populację pacjentek w wieku rozrodczym, które chcą zachować płodność na poczet przyszłej możliwości rodzenia dzieci. W rezultacie zapewnienie leczenia zachowującego płodność dla kobiet z rakiem żeńskiego układu rozrodczego stało się istotnym elementem opieki w tej populacji chorych. Pomimo wielu wyzwań możliwe jest zachowanie funkcji rozrodczych u kobiet z nowotworami ginekologicznymi bez narażania życia pacjentek. W rezultacie dla dziewcząt i kobiet, które chcą zachować płodność, kluczowe znaczenie ma zindywidualizowane podejście multidyscyplinarne i terminowe skierowanie do specjalisty do spraw rozrodu. W niniejszym opracowaniu zaprezentowano czynniki wpływające na płodność w chorobach onkologicznych, a także proponowane strategie zachowania płodności w przypadku zachorowania na raka szyjki macicy, raka jajników, jak również raka endometrium.
Zakażenie rzęsistkiem pochwowym (Trichomonas vaginalis) jest chorobą przenoszoną drogą płciową. Obecnie nie stanowi ono wielkiego zagrożenia epidemiologicznego na terenie Polski. Niemniej jednak bardzo ważnym aspektem w opiece nad ciężarną wydaje się szybka i precyzyjna diagnostyka tego zakażenia ze względu na możliwe powikłania dla matki, płodu oraz przebiegu porodu. Rzęsistkowica jest uważana za najczęściej występującą na świecie chorobę przenoszoną drogą płciową. Przedstawiony w artykule przypadek pacjentki ciężarnej w 28. tygodniu ciąży z rozpoznanym zakażeniem rzęsistkiem pochwowym, z zagrażającym porodem przedwczesnym, leczonej zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia, daje pełen obraz przebiegu choroby, diagnostyki i efektywności leczenia ciężarnej pacjentki.
Otyłość matki w czasie ciąży i hiperglikemia w ciąży (GDM/DIP) wiążą się z licznymi powikłaniami samej ciąży, ale także wywołują szereg powikłań u noworodka, zarówno w okresie okołoporodowym, jak i w późniejszym życiu. Coraz więcej doniesień pokazuje, że w tej grupie dzieci często rozwija się wczesna otyłość, nadciśnienie, cukrzyca, a w konsekwencji zmiany reprodukcyjne. Metformina jest lekiem doustnym, którego stosowanie jest coraz częściej omawiane w leczeniu GDM/DIP, insulinooporności związanej z otyłością i zespołu policystycznych jajników (PCOS) w czasie ciąży. Korzystny wpływ metforminy na glikemię i wyniki ciąży przedstawione przez niektórych autorów pozycjonuje ją jako potencjalną alternatywę dla insuliny w czasie ciąży.