Waginoza bakteryjna czyli niespecyficzne, beztlenowe zapalenie pochwy, charakteryzuje się ponad tysiąckrotnie większym stężeniem bakterii chorobotwórczych niż w prawidłowym ekosystemie pochwy. Częstość występowania BV szacuje się na ok. 20–23%. Głównym objawem jest nieprawidłowa wydzielina z pochwy (zwykle białawo-szara, jednorodna), której często towarzyszy nieprzyjemna woń. Według najnowszych rekomendacji Amerykańskiego Centrum Kontroli i Prewencji Chorób leczenie zaleca się każdorazowo u kobiet ciężarnych z objawową BV.
Dział: Wiedza praktyczna
.
W ostatnich latach odnotowano znaczący wzrost ciąż po 35. roku życia. Pary coraz częściej decydują się na potomstwo w późniejszym czasie. Kobieta po 40. roku życia musi mieć świadomość, że zajście w ciążę jest trudne, ale nie niemożliwe. Niestety, często z niewiedzy kobiet wynika obserwowany wzrost nielegalnych aborcji po 40. roku życia. Kluczową rolę odgrywa odpowiednie poinformowanie pacjentki o tym, że jeżeli współżyje, powinna stosować antykoncepcję, a ok. 45. roku życia wykonać odpowiednie badania, które pozwolą określić, czy nadal pozostaje płodna, czy płodność już całkowicie zanikła. Pozwoli to na podjęcie decyzji o ewentualnym włączeniu hormonalnej terapii zastępczej (HZT) [1].
Zarówno ciąża, jak i karmienie piersią to okresy wzmożonego zapotrzebowania na składniki odżywcze. Podstawową rolę w zapewnieniu prawidłowego rozwoju dziecka oraz zdrowia matki odgrywa właściwe odżywianie się kobiet już w okresie prekoncepcyjnym, następnie w ciąży, a także podczas karmienia piersią. Zbilansowana dieta to klucz do prawidłowego przebiegu ciąży
i rozwoju płodu oraz niemowlęcia.
Po opracowaniu i pierwszym zastosowaniu klinicznym zapłodnienia pozaustrojowego, określanego potocznie jako metoda in vitro, procedura ta szybko znalazła zastosowanie w leczeniu niepłodności. Pomimo kontrowersji prawnych, etycznych czy moralnych jest coraz szerzej stosowana praktycznie.
Resuscytacja/reanimacja wewnątrzmaciczna płodu obejmuje procedury postępowania z rodzącą, takie jak zaprzestanie stymulacji porodu, zmianę pozycji pacjentki, płynoterapię oraz leczenie tokolityczne (za pomocą β2-mime-tyków krótko działających, np. fenoterolu, terbutaliny, heksoprenaliny). W starszym mianownictwie termin ten był zarezerwowany dla tokolizy śródporodowej.
Od samego początku stosowania farmakoterapii zauważono, że pacjenci leczeni na tę samą chorobę z zastosowaniem tych samych leków nie odpowiadają na leczenie w sposób identyczny. Innymi słowy, skuteczność tej samej terapii jest różna u różnych pacjentów. Dzieje się tak dlatego, że każdy organizm ma unikalny genom (zbiór wszystkich genów oraz innych sekwencji DNA), który decyduje o wszystkim – począwszy od koloru włosów, oczu, wzrostu, kształtu ciała, rysów twarzy, zdolności do nauki, a skończywszy na predyspozycji do zapadania na choroby cywilizacyjne czy właśnie odpowiedzi na leczenie.
Według definicji National Osteoporosis Fundation (NOF) i National Institutes of Health (NIH) z 2001 r. osteoporoza jest chorobą szkieletu, którą charakteryzuje upośledzona wytrzymałość kości, a w efekcie zwiększone ryzyko złamania [1]. Osteoporoza jako choroba przewlekła, nazywana cichym złodziejem kości, stanowi jeden z istotnych problemów zdrowotnych, społecznych i ekonomicznych współczesnego świata. Kliniczną manifestacją osteoporozy jest złamanie niskoenergetyczne, będące następstwem niewielkich urazów w konsekwencji obniżonej odporności mechanicznej kośćca. Ponieważ częstość zachorowania wzrasta z wiekiem, a średnia przeżycia współczesnego społeczeństwa stale rośnie, liczba złamań będzie ulegać zwiększeniu [1–4]. Osteoporoza jako choroba postępująca oraz w znacznym stopniu obniżająca jakość życia w statystykach zajmuje trzecie miejsce po schorzeniach układu krążenia i nowotworach. Jest również obarczona ryzykiem trwałego kalectwa, a nawet znacznej śmiertelności [5].
Zespół pęcherza nadreaktywnego (ang. overactive bladder – OAB) to nagła, nieodparta potrzeba oddania moczu z lub bez epizodów nietrzymania moczu. Przed postawieniem diagnozy należy jednak wykluczyć inne przyczyny podobnych objawów, takie jak infekcja dróg moczowych, moczówka prosta, cukrzyca czy nowotwór pęcherza moczowego. Choroba jest powszechna w populacji i może dotknąć nawet 1 na 7 kobiet i mężczyzn.
Wirus brodawczaka ludzkiego (ang. human papilloma virus – HPV) jest szeroko rozpowszechniony w przyrodzie. Wykazuje zdolność do zakażania wszystkich ssaków, większości ptaków oraz prawdopodobnie również niektórych kręgowców. U człowieka potwierdzono jego udział w powstawianiu zmian zarówno łagodnych (skóry, błon śluzowych), jak i złośliwych (rak szyjki macicy, odbytu, odbytnicy, jamy ustnej, wargi, gardła i przełyku).
