Dział: Metody terapii

Niedokrwistość jest często obserwowana u chorych poddawanych zabiegom operacyjnym. W przypadku procedur chirurgicznych, w których jest przewidywana utrata krwi >500 ml i (lub) ryzyko transfuzji KKCz wynosi >10%, niedokrwistość przedoperacyjna jest definiowana jako stężenie <13 g/dl u obu płci. Występowanie niedokrwistości przedoperacyjnej istotnie zwiększa liczbę powikłań w okresie okołooperacyjnym. Skrining w kierunku niedokrwistości powinien być wykonany co najmniej cztery tygodnie przed każdym większym zabiegiem operacyjnym. Niedobór żelaza w okresie pooperacyjnym jest definiowany jako stężenie ferrytyny <100 ng/ml lub <100–300 ng/ml przy saturacji transferryny <20%. U chorych z niedoborem żelaza (z lub bez niedokrwistości), u których zabieg jest zaplanowany za sześć–osiem tygodni, powinno być stosowane żelazo doustne, najlepiej pod kontrolą lekarza POZ. Żelazo w postaci dożylnej należy podawać chorym z brakiem odpowiedzi na żelazo doustne, w przypadku jego nietolerancji lub 
w sytuacji, gdy w momencie stwierdzenia niedoboru żelaza do zabiegu pozostało mniej niż sześć tygodni. W leczeniu niedokrwistości pooperacyjnej stosuje się przede wszystkim dożylne preparaty żelaza. W przypadku ciężkiej anemii pooperacyjnej (Hb <7–8 g/dl) u większości chorych hospitalizowanych, w stabilnym stanie, bez cech krwawienia, rekomendowana jest transfuzja KKCz.

W artykule przedstawiono aktualną wiedzę na temat wpływu nawodnienia na nastrój i funkcje poznawcze w życiu kobiety w okresie rozrodczym, ciężarne oraz karmiące piersią.

Prawidłowy mikrobiom pochwy zawiera 70–90% pałeczek kwasu mlekowego. Ten specyficzny i indywidualny dla każdej kobiety ekosystem pełni funkcję ochronną przed infekcjami narządu płciowego i zmniejsza ryzyko wystąpienia poważnych konsekwencji zdrowotnych, tj. zapalenia narządów miednicy mniejszej, niepłodności, poronienia, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych i porodu przedwczesnego. Istnieją dostateczne dowody naukowe, że suplementacja probiotycznych pałeczek kwasu mlekowego jest konieczną adjuwantową formą terapii dysbiozy pochwy i zabezpiecza przed nawrotowymi postaciami infekcji dróg rodnych.

Dionelle to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający etynyloestradiol (0,03 mg) oraz dienogest (2 mg). Oprócz działania antykoncepcyjnego wykazuje potencjał terapeutyczny w leczeniu trądziku androgenowego. Celem niniejszego opracowania jest przegląd dostępnych danych klinicznych dotyczących skuteczności i profilu bezpieczeństwa preparatu Dionelle w kontekście wyżej wymienionych wskazań.

Bolesne miesiączkowanie, objawiające się bolesnymi skurczami macicy podczas menstruacji, dotyka z różnym nasileniem 50–90% kobiet w wieku rozrodczym. Często obniża ich jakość życia i skutkuje absencją w pracy lub szkole. Istnieją dwa typy bolesnego miesiączkowania: pierwotne, bez organicznych zmian w miednicy, oraz wtórne, związane z chorobami, np. endometriozą. Ból typowo zaczyna się tuż przed menstruacją lub w ciągu kilku godzin od jej początku i może trwać do 72 godzin. Objawy obejmują skurczowe bóle brzucha promieniujące do pleców i nóg, którym często towarzyszą nudności, migreny i zaburzenia nastroju. Przyczyną bólu są silne skurcze mięśniówki gładkiej wywołane przez podwyższony poziom prostaglandyn i leukotrienów. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stanowią podstawę leczenia – hamują produkcję prostaglandyn i zmniejszają siłę skurczów macicy. Nimesulid, preferencyjny inhibitor COX-2, wykazuje skuteczność w łagodzeniu bólu miesiączkowego, przy czym wywołuje mniej działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych niż klasyczne NLPZ. Działania niepożądane tego leku są jednak możliwe. Szczególną uwagę zwraca się na możliwość działania hepatotoksycznego, dlatego też podczas stosowania nimesulidu należy przestrzegać zalecanych środków ostrożności. Dzięki swojemu mechanizmowi działania nimesulid skutecznie zmniejsza zarówno stan zapalny, jak i ból i przynosi istotną ulgę w bolesnym miesiączkowaniu.

Hemoroidy to jedna z najczęstszych chorób dolnego odcinka przewodu pokarmowego. U kobiet ich występowanie koreluje ze zmianami hormonalnymi podczas cyklu menstruacyjnego, ciążą bądź menopauzą. Obfite krwawienia menstruacyjne (heavy menstrual bleeding – HMB) oraz zaparcia to czynniki, które znacząco przyczyniają się do zaostrzenia choroby, a ich współwystępowanie znacząco pogarsza jakość życia kobiet. W niniejszym artykule omówiono strategie leczenia hemoroidów u kobiet cierpiących na HMB oraz zaparcia. Skupiono się na wieloaspektowym podejściu do terapii – przeanalizowano rolę leczenia farmakologicznego oraz metody zachowawcze. Celem artykułu jest zaprezentowanie kompleksowego podejścia do leczenia hemoroidów u kobiet z obfitym krwawieniem miesiączkowym i zaparciami, aby poprawić jakość życia pacjentek i skuteczność terapeutyczną.

Rozejście się spojenia łonowego (PSD – pubic symphysis diastasis) to rzadkie powikłanie okresu okołoporodowego, charakteryzujące się nadmiernym oddzieleniem gałęzi kości łonowych powyżej 10 mm. Stan ten najczęściej występuje w wyniku trudnego porodu siłami natury, ale może także pojawić się po cięciu cesarskim. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują makrosomię płodu, dystocję barkową, ciążę mnogą, stosowanie narzędzi położniczych oraz zwiększone uwodnienie chrząstki i rozluźnienie więzadeł pod wpływem hormonów ciążowych, takich jak relaksyna i progesteron.

Okres połogu obejmuje pierwsze 6–8 tygodni po porodzie i wiąże się z dynamicznymi zmianami zachodzącymi w organizmie kobiety. Celem połogu jest przywrócenie stanu układów narządów matki do stanu sprzed ciąży, a w szczególny sposób układu moczowo-płciowego oraz skóry krocza. Aby proces ten mógł nastąpić, kobieta musi zmierzyć się z licznymi dolegliwościami i dyskomfortem, choć u każdej z nich nasilenie objawów przybiera indywidualnie warunkowaną intensywność. Jedną z przyczyn dyskomfortu świeżo upieczonej matki jest obecność odchodów połogowych (lochia), dzięki którym macica sygnalizuje proces gojenia się rany po usuniętej jednostce matczyno-płodowej, czyli łożysku.