Kategoria: Artykuł

Menopauzą określamy ostateczne ustanie miesiączkowania w wyniku nieodwracalnej utraty aktywności pęcherzykowej jajników. Grupa populacyjna kobiet po 46. r.ż., znajdująca się w okresie okołomenopauzalnym lub menopauzalnym stanowi w Polsce grupę ok. 7 mln. W dalszym ciągu w społeczeństwie przekazywany jest pogląd o groźnych dla zdrowia działaniach niepożądanych leczenia HTM. W ostatnich latach przeprowadzono więc szereg badań obalających te teorie, a ponadto wykazujących pozytywne skutki zastosowania hormonalnej terapii menopauzalnej (HTM).  Istnieje szereg korzyści stosowania terapii transdermalnej, w porównaniu do terapii doustnej. Podanie transdermalne charakteryzuje się skutecznością, dobrą tolerancją, wygodnym i bezbolesnym podaniem leku, niższym ryzykiem wystąpienia choroby zatorowo-zakrzepowej i korzystnym stosunkiem estradiol : estron. Przykładem tej formy podania jest preparat Lenzetto. 

Choroba Pageta o lokalizacji pozasutkowej (EMPD – extramammary Paget’s disease) jest rzadkim śródnaskórkowym guzem lokalizującym się w regionach bogatych w gruczoły apokrynowe. Nie istnieją wytyczne leczenia EMPD. Terapia fotodynamiczna (PDT – photodynamic therapy) powodująca destrukcję dysplastycznych komórek poprzez interakcje między fotouczulaczem, odpowiednią długością światła oraz tlenem w tym wskazaniu jest leczeniem z poza wskazań (off-label). Prezentujemy przypadek 72-letniej pacjentki z EMPD skutecznie leczonej zabiegami terapii fotodynamicznej światłem czerwonym (z użyciem kremu z 10% kwasem aminolewulinowym) w skojarzeniu z miejscowo stosowanym imikwimodem. 

Mikrobiom pochwy to specyficzny rodzaj ludzkiego mikrobiomu. Wyjątkowe warunki pochwy charakteryzują się kilkoma gatunkami drobnoustrojów, zwykle pałeczkami kwasu mlekowego. Bakteryjne zapalenie pochwy (BV) jest główną przyczyną dysbakteriozy pochwy u kobiet. Jest ono prawdopodobnie wynikiem kolonizacji pochwy przez wiele złożonych zbiorowisk bakteryjnych o współzależnym metabolizmie. Wśród nich najprawdopodobniej ważną rolę w patogenezie odgrywają populacje beztlenowe. Głównym problemem medycznym w leczeniu zapaleń pochwy jest ich nawrót spowodowany m.in. brakiem eliminacji bakterii sprawczych. Dlatego ograniczono stosowanie antybiotyków na rzecz innych substancji, m.in. kwasu hialuronowego oraz kwasu mlekowego. Kwas hialuronowy, łącząc się z białkami, tworzy sieć proteoglikanów zdolną do wiązania wody w tkankach. Stosowanie preparatów z kwasem hialuronowym usprawnia procesy gojenia tkanek, regeneracji i łagodzenia podrażnień. 

Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju raka szyjki macicy jest przetrwała infekcja wysoko onkogennymi typami HPV (HR HPV). U 55 kobiet w średnim wieku 38,1 lat stwierdzono nieprawidłowy wynik badania cytologicznego (u 48 kobiet – ASC-US, u siedmiu – LSIL) oraz obecność DNA HR HPV oznaczonego metodą RT-PCR. Zastosowano dwukrotną krioterapię, po której aplikowano żel Papilocare. Po dwóch seriach krioterapii i Papilocare oznaczano ponownie DNA HPV; 
u 48 pacjentek (87,27%) nie stwierdzono już obecności infekcji wirusowej. Opisana metoda wydaje się skuteczną opcją eradykacji przetrwałej infekcji HR HPV pozwalającą uniknąć rozwoju stanów przedrakowych i raka szyjki macicy.

Plastyka warg sromowych mniejszych jest obecnie najczęściej wykonywaną procedurą z zakresu ginekologii estetycznej. Najczęstszym powodem planowanych działań operacyjnych jest niesatysfakcjonujący wygląd warg, wpływający na obniżenie samooceny, obrazu ciała i poczucia własnej wartości. Głównym celem operacji jest uzyskanie efektu pomniejszenia warg mniejszych, tak aby nie wystawały one spoza warg większych w pozycji stojącej. W literaturze opisuje się kilka metod labioplastyki: ścięcie krawędzi warg sromowych mniejszych wzdłuż ich brzegu (edge resection), resekcję klinową (wedge resection) z modyfikacjami (Z-plasty i W-plasty) oraz deepitelializację. Nie odnotowano szczególnej przewagi jednej metody nad drugą. W celu uzyskania perfekcyjnego efektu terapeutycznego elementy powyższych technik nierzadko łączy się, jak również uzupełnia o plastykę napletka łechtaczki (hoodoplastyka) i krocza (perineoplastyka). 

Witamina D pełni istotne funkcje w utrzymaniu homeostazy w ludzkim organizmie. Coraz częściej jednak zwraca się uwagę na znaczącą rolę witaminy D w żeńskim układzie rozrodczym. Utrzymanie jej prawidłowego poziomu jest niezwykle ważne dla prawidłowego rozrodu, funkcjonowania jajników i macicy, a także dla prawidłowego rozwoju płodu i przebiegu ciąży bez komplikacji. Niskie stężenia witaminy D wpływają na rozwój poważnych patologii żeńskiego układu rozrodczego, m.in. niepłodności, endometriozy, zespołu policystycznych jajników oraz mięśniaków macicy.

W wielu badaniach wykazano, że odpowiednia suplementacja, a także dieta bogata w DHA, powinny być stosowane u kobiet w ciąży, jak również w okresie karmienia piersią. DHA to kwas należący do grupy kwasów tłuszczowych omega-3. Odpowiednia ilość DHA jest niezbędna i szczególnie pomocna w rozwoju poszczególnych części narządu nerwowego, a także komórek odpowiedzialnych za zmysł wzroku i biorących udział w wielu innych procesach biologicznych. Kwas DHA występuje w różnych stanach biochemicznych, ale ostatnio interesujące są tylko dwie formy: trójglicerydy (TG) i estry etylowe (EE). DHA w formie TG jest wysoce biodostępny dla prawidłowego rozwoju układu nerwowego płodu i noworodka.

Prawidłowo dobrana i dobrze funkcjonująca antykoncepcja hormonalna daje gwarancję i poczucie bezpiecznego seksu przez cały okres płodności pary. Przy rozważeniu względnych i bezwzględnych przeciwwskazań do używania może być stosowana przez długie lata. Antykoncepcja hormonalna wpływa m.in. na ekosystem pochwy oraz jej nawilżenie, a co za tym idzie odczucie suchości. Pierwszym krokiem do przeciwdziałania temu zjawisku jest miejscowe podawanie preparatów o działaniu nawilżającym ze wskazaniem na drobnocząsteczkowy kwas hialuronowy. W przypadkach utrzymującej się nieleczonej i niediagnozowanej suchości pochwy kobieta zaczyna odczuwać ból podczas współżycia seksualnego. Dyspareunia. Ból będący jej głównym objawem jest przyczyną lęku i staje się powodem unikania kontaktów seksualnych, rozwija się pełnoobjawowy model unikania lęku (FAM).