Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy , Otwarty dostęp

27 lutego 2020

NR 50 (Luty 2020)

Gynoflor w leczeniu zaburzeń seksualnych po menopauzie

164

W związku z wydłużeniem przeciętnej długości życia szacuje się, że kobiety po menopauzie stanowią ok. 10% światowej populacji. Problemy okresu menopauzy będą się więc stawać coraz bardziej powszechne w praktyce ginekologicznej. Jednym z nich jest problem zaburzeń seksualnych podczas menopauzy. Zaburzenia seksualne są wynikiem zmian hormonalnych, anatomicznych oraz psychicznych w życiu kobiety po menopauzie. Nierzadko kobiety skarżą się na problem suchości pochwy. Preparat Gynoflor jest jedną z możliwości wspomagania leczenia zaburzeń seksualnych u kobiet w wieku menopauzalnym.

Według definicji World Health Organization (WHO) menopauza to ostatnie krwawienie miesiączkowe, po którym przez okres 12 miesięcy nie następuje menstruacja i nie stwierdza się żadnych patologicznych przyczyn tego stanu [1]. Perimenopauza to okres kilku lat poprzedzających menopauzę oraz rok po menopauzie. Postmenopauza to cały okres życia kobiety po menopauzie [1]. W Polsce średni wiek wystąpienia menopauzy to wiek około 51–52 lat [2]. W związku ze znacznym wydłużeniem przeciętnej długości życia w ciągu ostatnich 150 lat, szacuje się, że kobiety po menopauzie stanowią ok. 10% światowej populacji [3]. 
Należy pamiętać, że mimo iż menopauza jest fizjologicznym okresem w życiu kobiety, często towarzyszy jej szereg objawów psychicznych i fizycznych wpływających na ogólny stan zdrowia. Zmiany wydzielania hormonów osi podwzgórze-przysadka-jajnik są wynikiem procesu wygasania czynności endokrynnej jajnika (niedobór estrogenów, spadek stężenia progesteronu, obniżenie poziomu inhibin, wzrost stężenia gonadotropin) [4]. Wyżej wymienione zmiany hormonalne prowadzą do wystąpienia objawów klinicznych okresu menopauzalnego. Zalicza się do nich objawy naczynioruchowe (np. uderzenia gorąca, zaburzenia snu), somatyczne (np. bóle głowy, zlewne poty) oraz psychiczne (drażliwość, depresja), które w znaczący sposób pogarszają jakość życia kobiet w tym okresie. Klimakterium niesie z sobą wiele niekorzystnych następstw dotyczących ogólnego stanu zdrowia. Na pierwszy plan wysuwają się schorzenia sercowo-naczyniowe (nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, zawał serca, udar mózgu), jak również osteoporoza i zmiany atroficzne w układzie moczowo-płciowym [4]. Co więcej, większą częstotliwość i nasilenie objawów odnotowuje się u pacjentek, u których w okresie rozrodczym występował zespół napięcia przedmiesiączkowego. Pomocne w szacowaniu nasilenia dolegliwości i w ocenie jakości życia kobiet po menopauzie są powszechnie dostępne skale, schematy i kwestionariusze, takie jak: wskaźnik klimakteryczny Kuppermana, skala Greena i skala oceny menopauzy. 

Zaburzenia seksualne u kobiet po menopauzie

U kobiet w okresie okołomenopauzalnym obserwuje się szereg zmian, które mogą wpływać na ich życie seksualne, a są one wynikiem spadku poziomu estrogenów, androgenów i progesteronu. Należą do nich [4, 5]: 

  • Zmniejszenie przekrwienia gruczołów sutkowych i skóry w czasie podniecenia;
  • Zanik nabłonka pochwy;
  • Zmniejszenie nabrzmienia łechtaczki i zdolności podnoszenia warg sromowych w czasie aktu płciowego;
  • Redukcja wymiaru podłużnego i poprzecznego pochwy, opóźnienie lubrykacji, atrofia trzonu i szyjki macicy;
  • Obniżenie czucia w strefach erogennych;
  • Poczucie starzenia się, utrata atrakcyjności.

Należy pamiętać, iż przy diagnostyce zaburzeń seksualnych podczas menopauzy trzeba także wykluczyć inne przyczyny zaburzeń tj. schorzenia uroginekologiczne (nietrzymanie moczu, choroby przenoszone drogą płciową); zaburzenia neurologiczne (np. chorobę Parkinsona); choroby przewlekłe, które w tym wieku występują coraz częściej u kobiet (cukrzycę, choroby serca, zaburzenia czynności hormonalnej tarczycy). Powodem dysfunkcji seksualnej kobiet może też być prowadzony styl życia (palenie tytoniu, otyłość wynikająca z nieprawidłowej diety), przyjmowane leki, czy inne zaburzenia psychiczne (nałożone zaburzenia depresyjne lub lękowe). 

Problem suchości pochwy u kobiet w wieku menopauzalnym 

Suchość pochwy to jedna ze składowych tzw. zespołu moczowo-płciowego (genitourinary syndrome of menopause – GSM), który został wprowadzony przez International Society for the Study of Women’s Sexual Health (ISSWSH) oraz North American Menopause Society (NAMS). Według badań, kobiety z GSM znacznie częściej cierpią z powodu dysfunkcji seksualnych. Liczne badania populacyjne pokazują, że nawet 27–60% kobiet w wieku okołomenopauzalnym zgłasza objawy suchości pochwy.
Spadek poziomu estrogenów wiąże się z zanikiem błony śluzowej pochwy i objawia się suchością pochwy i sromu, świądem, upławami, dyspareunią [6]. Nabłonek pochwy staje się bardziej podatny na urazy, co zwiększa ryzyko bólu podczas stosunku oraz plamienia i krwawienia. Zanik tkanki tłuszczowej warg sromowych powoduje ponadto zwężenie wejścia do pochwy. Co więcej, zmiana pH pochwy na bardziej zasadowe zwiększa ryzyko infekcji intymnych. 

Leczenie zaburzeń seksualnych u kobiet w wieku menopauzalnym

W leczeniu zaburzeń seksualnych związanych ze zmianami zachodzącymi w organizmie kobiety w okresie menopauzy zastosowanie znajdują: 

  • hormonalna terapia menopauzalna (HTM);
  • m...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy