Zespół policystycznych jajników – standardy postępowania

Policystic ovary syndrome – standard managements

Otwarty dostęp Diagnostyka i leczenie

Zespół policystycznych jajników jest najbardziej rozpowszechnionym, a także jednym z najlepiej poznanych zaburzeń u kobiet w wieku rozrodczym. Niemniej jednak wiele pytań dotyczących jego diagnostyki czy leczenia pozostaje nadal przedmiotem dyskusji. Międzynarodowe wytyczne dotyczące oceny i leczenia zespołu policystycznych jajników (PCOS) zostały wydane przez International PCOS Network, aby pomóc lekarzom w optymalizacji opieki opartej na dowodach naukowych, a także poprawić jakość życia kobiet z PCOS. W dzisiejszych czasach PCOS jest chorobą trwającą całe życie, która wymaga wielospecjalistycznej wiedzy oraz skutecznego planu leczenia. Odnosząc się do fenotypu metabolicznego, leczenie obejmuje zmianę stylu życia poprzez zwiększenie aktywności fizycznej, dietę redukcyjną oraz spadek masy ciała. W przypadku zaburzeń miesiączkowania i hiperandrogenizmu zaleca się doustne tabletki antykoncepcyjne jako farmakoterapię pierwszego rzutu. Rekomendowane jest łączenie leków antykoncepcyjnych z metforminą bądź stosowanie wyłącznie metforminy u pacjentek z zaburzeniami metabolicznymi. Letrozol powinien być lekiem pierwszego rzutu w leczeniu niepłodności, w razie przeciwwskazań czy braku dostępności zaleca się klomifen i metforminę w monoterapii lub w skojarzeniu.

Kryteria diagnostyki PCOS

Zespół policystycznych jajników (PCOS) jako jednostka chorobowa dotycząca kobiet w wieku rozrodczym, choć w dużej mierze jest tematem dość popularnym i coraz częściej rozpoznawanym w praktyce lekarza ginekologa, to jednak w świetle dzisiejszej wiedzy wciąż nastręcza nowych trudności. Obecnie obowiązujące kryteria ustanowione przez grupę ekspertów podczas konferencji w Rotterdamie obejmują dwa spośród trzech kryteriów: klinicznych i/lub biochemicznych wykładników hiperandrogenizmu, oligo- lub anowulacji, policystycznych jajników (rozpoznawanych w badaniu USG) [1]. 

POLECAMY

Kryteria innych towarzystw naukowych postulują za wykluczeniem innych schorzeń endokrynologicznych albo kładą nacisk na obecność hiperandrogenizmu klinicznego [2]. Dlatego zarówno Europejskie Towarzystwo Rozwoju

Człowieka i Embriologii (European Society of Human Reproduction and Embryology – ESHRE), jak i Amerykańskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu (American Society for Reproductive Medicine – ASRM) zdecydowały się opublikować w 2018 r. nowe standardy postępowania [3, 4]. 

Zaburzenia miesiączkowania

Zaburzenia miesiączkowania stwierdza się u 93% kobiet z PCOS, w tym 68% to oligomenorrhoea, 21% – brak miesiączki, a 4% – pierwotny brak miesiączki [3]. Odnosząc się do terminu nieregularnych miesiączek, zgodnie z zaleceniami określenie to obejmuje cykle o długości poniżej 21 dni lub rzadkie miesiączki powyżej 35 dni, bądź mniej niż osiem cykli w roku u kobiet miesiączkujących od ponad trzech lat. 

W przypadku nastolatek, które miesiączkują krócej niż trzy lata, ale dłużej niż rok, za nieregularne uznaje się cykle trwające powyżej 45 dni. W pierwszym roku po pierwszej miesiączce krwawienie rzadziej niż co 90 dni jest uważane za nieprawidłowe i wymaga diagnostyki. 

Pierwotny brak miesiączki oznacza brak miesiączki po 15. roku życia lub brak miesiączki w ciągu pierwszych trzech lat thelarche [4].

Hiperandrogenizacja

Najczęściej spotykaną kliniczną cechą hiperandrogenizacji jest...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Forum Położnictwa i Ginekologii"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Zniżki w konferencjach organizowanych przez redakcję
  • ...i wiele więcej!

Przypisy

    POZNAJ PUBLIKACJE Z NASZEJ KSIĘGARNI