Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wiedza praktyczna

8 marca 2022

NR 62 (Luty 2022)

Współczesne możliwości w chirurgii płodu

0 305

Rozwój współczesnej medycyny niesie ze sobą nowe możliwości leczenia w zakresie życia płodowego, dając nadzieję na lepsze funkcjonowanie lub przeżycie potomstwa, u którego wykryto wady wrodzone. Dzięki coraz dokładniejszej diagnostyce prenatalnej zaburzenia wewnątrzmaciczne rozpoznawane są szybciej i z większą precyzją, co poprawia możliwości planowanej terapii i adekwatnego zakończenia ciąży. Chirurgia płodu, rozwijająca się przez ostatnie dekady, dotyczy zarówno krótkich, inwazyjnych procedur, jak i złożonych, obciążających operacji w obrębie licznych narządów płodu.

Rozwój medycyny daje pacjentom coraz większe szanse na przeżycie oraz funkcjonowanie w zdrowiu, a lekarzom otwiera drogę do nowych technik diagnozowania i leczenia. Poszczególne dziedziny medycyny stają się coraz bardziej specjalistyczne, korzystając z metod i technologii, które jeszcze kilka dekad temu były traktowane jako eksperymentalne, niewiarygodne lub niemożliwe do wykorzystania w codziennej pracy personelu medycznego. Jedną z gałęzi medycyny, w których postęp i innowacyjność diagnostyczno-terapeutyczna posuwają się w ostatnich latach w zdumiewającym tempie, jest medycyna matczyno-płodowa, a przede wszystkim diagnostyka prenatalna oraz zakres i efektywność inwazyjnych interwencji wewnątrzmacicznych ratujących życie lub korygujących ciężkie wady wrodzone płodu.
Rozwijająca się diagnostyka prenatalna, pozwalająca na szybkie i coraz dokładniejsze wykrycie wad wrodzonych, zwiększa szansę odpowiedniego prowadzenia i rozwiązania ciąży, minimalizuje ryzyko powikłań pre- i postnatalnych, a także niesie ze sobą zwiększoną potrzebę zabiegowego leczenia wewnątrzmacicznego płodu. Należy jednak pamiętać, że podejmowanie decyzji dotyczących kwalifikacji pacjentek do terapii prenatalnej musi uwzględniać nie tylko stan płodu, ale także potencjalne ryzyko dla matki. W tym zakresie chirurgia prenatalna stoi przed szeregiem wyzwań oraz koniecznością pracy interdyscyplinarnej. 
Pierwsze zabiegi in utero można datować na początek lat 60. ubiegłego wieku, jednak to w ostatnich dwóch dekadach chirurgia płodowa zaczęła być obiektem zainteresowania coraz większej liczby ośrodków, a liczba zoperowanych z sukcesem płodów stała się imponująca. Dzięki krzywej uczenia, zwiększonej liczbie zabiegów, ciągłym badaniom naukowym i rozwijającej się technologii chirurgia prenatalna staje się coraz bardziej efektywna, dostępna i coraz mniej inwazyjna. 

POLECAMY

Techniki inwazyjnej diagnostyki płodu 

Amniopunkcja 
Mimo dostępności technik nieinwazyjnej oceny DNA płodu metodami dokładniejszymi oraz mającymi dodatkowy charakter diagnostyczny są techniki inwazyjne. 
Najczęściej stosowaną metodą jest amniopunkcja, czyli pobranie płynu owodniowego z worka owodniowego za pomocą igły. Zazwyczaj jest wykonywana po 15. tygodniu ciąży, a do jej przeprowadzenia konieczna jest ciągła kontrola ultrasonograficzna przez cały okres zabiegu. Tak zwana amniopunkcja wczesna, wykonywana między 10. a 14. tygodniem ciąży, wiąże się ze zwiększonym odsetkiem powikłań, dlatego jest niezalecana. Ryzyko nieudanej hodowli komórkowej to średnio 0,1%, rośnie ono jednak wraz z wiekiem ciążowym – po 28. tygodniu ciąży wynosi 9,7% [1, 2]. 
Do najcięższego powikłania amniopunkcji zalicza się utratę ciąży. Według wytycznych Royal College of Obstetricians and Gynaecologists z 2010 r. ryzyko poronienia po zabiegu wynosi 1%. Jednak liczne badania z ostatnich dwóch dekad pokazują niższe wartości, m.in. na poziomie 0,11% czy nawet 0,06% [3, 4]. 
Poza poronieniem do powikłań amniopunkcji możemy zaliczyć: 

  • przedwczesne odpływanie płynu owodniowego (1–2% wszystkich ciąż, z największym wzrostem ryzyka po 24. tygodniu ciąży [5]), 
  • zapalenie błon płodowych, 
  • konflikt serologiczny (zwłaszcza w procedurach z przejściem igły przez łożysko), 
  • wady wrodzone (część badań wskazuje na powikłania płodowe w obrębie układu oddechowego, zwiększenie częstości stopy końsko-szpotawej lub dysplazji stawów biodrowych) [6]. 

Powikłania matczyne w postaci przebicia jelita lub sepsy są niezwykle rzadkie.

Biopsja kosmówki
Metodą inwazyjną zalecaną w pierwszym trymestrze ciąży jest biopsja kosmówki (CVS, chorionic villus sampling). Polega ona na pobraniu komórek trofoblastu przy użyciu igły wbijanej do kosmówki z dojścia przedbrzusznego lub przezszyjkowego. Zabieg przeprowadza się pod kontrolą USG. Wykonanie CVS przed 10. tygodniem ciąży zwiększa ryzyko powikłań i utraty ciąży. Nieudana hodowla zdarza się z częstością poniżej 0,5%. 
Ryzyko utraty ciąży wydaje się większe niż w przypadku amniopunkcji, natomiast najczęstszym powikłaniem zabiegu jest krwawienie z dróg rodnych (u mniej więcej 10% pacjentek [1]), częściej po wykonaniu biopsji z dojścia przez szyjkę macicy. Może dojść także do przedwczesnego pęknięcia błon płodowych oraz ich zapalenia. 

Kordocenteza
Metodą umożliwiającą pobranie krwi z żyły pępowinowej jest kordocenteza (PUBS, percutaneous umbilical cord blood sampling). Powinna być ona wykonywana po 18. tygodniu ciąży. Może być procedurą zarówno leczniczą, jak i diagnostyczną. Jest stosowana m.in. w przypadku anemii i małopłytkowości płodu, obrzęku czy chorób infekcyjnych. Polega na nakłuciu naczynia w obrębie wolnej pętli pępowiny lub w miejscu jej przyczepu do łożyska (zalecane przy łożysku umiejscowionym na przedniej ścianie macicy), pod kontrolą USG. Rzadziej wykonywaną alternatywą jest nakłucie wewnątrzwątrobowego odcinka żyły.
Najcięższym powikłaniem kordocentezy może być poronienie, którego ryzyko szacuje się na poziomie 1–2% [1].

Zabiegi wewnątrzmaciczne w patologiach ciąży mnogiej 

Ciąża mnoga wiąże się z podwyższonym ryzykiem licznych patologii położniczych, w tym chorób typowych tylko dla ciąż wielopłodowych, do których leczenia stosowane są procedury wewnątrzmaciczne. Zaliczamy do nich: zespół przetoczenia między płodami (TTTS, twin to twin transfusion syndrome), selektywne ograniczenie wzrastania jednego płodu (sFGR, selective fetal growth restriction), sekwencja anemia–policytemia (TAPS, twin anemia-polycythemia sequence) i zespół odwróconego przepływu tętniczego (TRAP, twin reversed arterial perfusion). 

Zespół przetoczenia między płodami 
TTTS to powikłanie ciąży wielopłodowej jednokosmówkowej, w którym dochodzi do niezrównoważonego przepływu krwi między dwoma płodami poprzez anastomozy tętniczo-żylne, bez możliwości kompensacji. Skutkuje to podziałem płodów na biorcę i dawcę. Zespół ten może wikłać 5–25% ciąż bliźniaczych [7]. Nieleczony wiąże się ze śmiertelnością dochodzącą do 100% [8]. 
Początkowo terapia TTTS polegała na seryjnej amnioredukcji w obrębie worka owodniowego biorcy jako działanie doraźne, w celu przedłużenia ciąży. Obecnie leczeniem z wyboru jest laserowa koagulacja anastomoz naczyniowych metodą fetoskopową. Wykonywana jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym. U blisko 30% pacjentek mimo fetoskopowej laseroterapii dochodzi do pozostawienia części niezamkniętych połączeń naczyniowych. Może to skutkować powikłaniami pod postacią nawracającego TTTS lub TAPS. 
Koagulacja laserowa wiąże się z 85-proc. przeżywalnością co najmniej jednego z płodów, zmniejsza ryzyko mózgowego porażenia dziecięcego do 6–7%. Średni czas rozwiązania ciąży to 32–33 tygodnie [9]. 

Sekwencja anemia–policytemia
TAPS jest patologią ciąży bliźniaczej, w której dochodzi do przewlekłego przecieku między płodami poprzez małe (< 1 mm) anastomozy naczyniowe tętniczo-żylne. Występuje znacznie rzadziej niż TTTS i odróżnia się od niego brakiem relacji małowodzie–wielowodzie. Może się pojawić spontanicznie lub być powikłaniem jatrogennym jako efekt laseroterapii w TTTS. 
W przypadku jatrogennego TAPS jedną z form leczenia może być fetoskopowa laserowa koagulacja naczyń. Postępowaniem objawowym jest dopłodowa transfuzja (donaczyniowa lub dootrzewnowa) do zanemizowanego dawcy, z ewentualną częściową wymienną transfuzją u biorcy w celu zmniejszenia policytemii.

Selektywne ograniczenie wzrastania jednego płodu
Selektywny FGR jest powikłaniem, w którym według większości autorów szacowana masa jednego z płodów mieści się poniżej 10. centyla lub różnica między masami płodów przekracza 25%. Jest to ciężka komplikacja ciąży mnogiej, która jest jedną z głównych przyczyn umieralności okołoporodowej bliźniąt. 
Z rokowaniem ściśle koreluje przepływ w tętnicy pępowinowej oraz występowanie patologicznych zjawisk przepływu w badaniu dopplerowskim – brak lub odwrócenie przepływu późnorozkurczowego (AREDF, absent or reversed end-diastolic flow). W zależności od obrazu przepływu w tętnicy pępowinowej sFGR podzielono na typy I–III. Z uwagi na złe rokowanie typów II i III proponowanym postępowaniem jest leczenie chirurgiczne mające na celu ratowanie eutroficznego płodu. 
Techniki inwazyjne polegają na zamknięciu połączeń naczyniowych lub okluzji pępowiny płodu o niższej masie. Zamknięcie pępowiny najczęściej wykonuje się za pomocą koagulacji bipolarnej, możliwe jest jednak użycie lasera, radioablacji lub nierozpuszczalnej nici. Z uwagi na celowe wywołanie obumarcia jednego z płodów okluzja pępowiny jest postępowaniem wymagającym poważnych i jednoznacznych wskazań oraz dostosowania do kontekstu prawnego obowiązującego w danym kraju. 

Zespół odwróconego przepływu tętniczego
TRAP jest powikłaniem ciąży mnogiej, jednokosmówkowej, w którym jeden płód charakteryzuje się brakiem serca (tzw. bliźniak bezsercowy – acardiac twin), drugi natomiast zaopatruje go w krew, będąc zdrowym (tzw. bliźniak pompujący – pump twin). Podłożem tej patologii jest obecność nieprawidłowych łożyskowych połączeń naczyniowych (tętniczo-tętniczych i żylno-żylnych), dzięki którym płód bezsercowy pozyskuje krew, będąc zagrożeniem dla życia płodu zdrowego. Celem leczenia zabiegowego jest ratowanie bliźniaka pompującego, którego śmiertelność przy postępowaniu zachowawczym dochodzi do 55% [10]. 
Obecnie terapia wewnątrzmaciczna polega na zatrzymaniu przepływu pępowinowego bliźniaka bezsercowego przez podwiązanie lub laserową obliterację naczynia, zastosowanie donaczyniowej spirali (koila) lub embolizację, a także poprzez zamykanie anastomoz naczyniowych przy użyciu lasera lub diatermii. Zastosowanie ma także ablacja z iniekcją 100-proc. etanolu oraz fale radiowe (HIFU, high-intensity focused ultrasound) [11, 12]. Metody te mogą być wykonane częściowo pod kontrolą fetoskopową lub ultrasonograficzną. Oprócz przerwania przepływu w pępowinie lub połączeniach naczyniowych w terapii stosuje się także koagulacje naczyń wewnątrzpłodowych. 

Chirurgia wad wrodzonych płodu 

Wady ośrodkowego układu nerwowego 

Płodowe wodogłowie

Terapia wewnątrzmaciczna jest jedną z możliwych metod leczenia płodowego wodogłowia. W celu redukcji ilości płynu w układzie komorowym zakłada się shunty komorowo-owodniowe, należy jednak pamiętać, iż zabieg ten jest obarczony częstymi powikłaniami oraz niezadowalającymi efektami odległymi. 

Przepuklina oponowo-rdzeniowa 
Wadą OUN, której terapia wewnątrzmaciczna przynosi udowodnione naukowo korzyści, jest przepuklina oponowo-rdzeniowa (MMC, myelomeningocele). Jest to wada dysraficzna należąca do najbardziej złożonych i najcięższych typów rozszczepu kręgosłupa. MMC może towarzyszyć przemieszczenie tyłomóz­gowia do kanału kręgowego, tworząc zespół Chiariego w typach I–IV, w zależności od przemieszczonych struktur anatomicznych. Najczęstszym typem jest drugi, nazywany zespołem Arnolda–Chiariego (CM II, Chiari malformation II). Do powikłań CM II należą dysfunkcje kończyn dolnych (w tym niedowłady i porażenia), zaburzenia funkcji zwieraczy pęcherza moczowego i przewodu pokarmowego, zaburzenia połykania, koordynacji mowy, bezdechy, zaburzenia poznawcze i deficyty intelektualne [13]. 
Z uwagi na mechanizm powstawania patologii w MMC (tzw. teoria podwójnego uderzenia) kluczowy wydaje się czas interwencji chirurgicznej, który zmniejsza ryzyko sukcesywnego uszkadzania struktur OUN oraz obniża częstość operacji po urodzeniu. 85% noworodków nieleczonych wewnątrzmacicznie wymaga postnatalnej implantacji zastawki komorowo-otrzewnowej. Zabieg ten często powikłany jest zakażeniem miejsca operowanego, zatkaniem lub przemieszczeniem zastawki [14], w 45% przypadków powodując konieczność reoperacji w ciągu pierwszego roku życia. 
Wewnątrzmaciczna plastyka przepukliny oponowo-rdzeniowej (IUMR, intrauterine myelomeningocele repair) powoduje powrót prawidłowego ciśnienia hydrostatycznego w kanale kręgowym, na skutek czego dochodzi do odgłobienia tyłomózgowia i poprawy krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego, oraz przywraca ciągłość bariery mechanicznej, chroniąc rdzeń kręgowy przed dalszym uszkadzaniem i pogłębianiem dysfunkcji neuromotorycznych. IUMR polega na chirurgicznym zamknięciu ubytku kanału kręgowego w trakcie życia płodowego. Technika operacji oraz wybór drogi dostępu do jamy owodni nie są ujednolicone i zależą od preferencji ośrodka, a potencjalne korzyści i zagrożenia danego schematu postępowania są w fazie badań. 
Najwięcej korekcji prenatalnych MMC było do tej pory wykonywanych techniką chirurgii otwartej płodu (OFS, open fetal surgery). Polega ona na otwarciu powłok brzusznych drogą laparotomii, z następczym wytoczeniem ciężarnej macicy z jamy otrzewnej. Po odpowiednim pozycjonowaniu płodu i ultrasonograficznej ocenie struktur w jamie owodni wykonuje się nacięcie mięśnia macicy z zabezpieczeniem błon płodowych (za pomocą szwów lub staplerów), które uwidacznia grzbiet płodu w miejscu MMC. Po trójwarstwowym zaopatrzeniu ubytku w kanale kręgowym uzupełnia się płyn w jamie macicy i zamyka miejsce jej nacięcia. Po odprowadzeniu macicy do jamy otrzewnej dochodzi do warstwowego zamknięcia powłok brzusznych. OFS dzięki wygodnemu dojściu do wady kręgosłupa daje możliwość precyzyjnego, neurochirurgicznego zaopatrzenia rozszczepu, zwiększając szansę na lepszy rozwój neurologiczny i komfort życia oraz redukując ryzyko reoperacji. Otwarcie mięśnia macicy powoduje jednak konieczność rozwiązania ciąży przez cięcie cesarskie, zwiększa ryzyko powikłań położniczych takich jak poród przedwczesny i przedwczesne pęknięcie błon płodowych i naraża tym samym noworodka na powikłania związane z wcześniactwem.
Alternatywną techniką dla IUMR jest metoda fetoskopowa, w której wykorzystuje się dojście za pomocą trokarów przez powłoki brzuszne oraz dwutlenek węgla wypełniający jamę owodni. Po pozycjonowaniu płodu preparuje się worek przepuklinowy i wszywa łatę pokrywającą ubytek na grzbiecie (ewentualnie ubytek zamyka się metodą „skóra do skóry”). Mniejsza inwazyjność fetoskopii może poprawiać wyniki położnicze, nie determinuje sposobu rozwiązania ciąży, jednak obecne ograniczenia techniczne zmniejszają efektywność operacji w aspekcie neurochirurgicznym. W niektórych ośrodkach wykorzystuje się modyfikację operacji fetoskopowej, w której trokary wprowadza się do jamy owodni bezpośrednio przez mięsień macicy, po uprzedniej laparotomii i wytoczeniu macicy z jamy brzusznej. Nasila to inwazyjność zabiegu, zwiększa jednak możliwości techniczne i swobodę operacji i daje nowe perspektywy np. przy niekorzystnym umiejscowieniu łożyska. 

Wady w obrębie klatki piersiowej
Patologie występujące w klatce piersiowej płodu mogą dotyczyć zarówno bezpośrednio układu oddechowego, jak i wad anatomicznych wpływających na rozwój i funkcjonalność narządów klatki piersiowej. 

Przepuklina przeponowa
Jedną z takich wad jest przepuklina przeponowa, w której narządy jamy brzusznej przedostają się do klatki piersiowej przez ubytek w przeponie płodu. Najpoważniejszym tego następstwem jest hipoplazja płuc, a śmiertelność tej wady sięga 50–90%. 
W prenatalnym leczeniu płodów z przepukliną przeponową wykorzystuje się technikę FETO (fetoscopic endotracheal occlusion). Polega ona na wprowadzeniu do tchawicy płodu balonu o średnicy ok. 2 cm, który zatyka ujście dróg oddechowych. Powoduje to zwiększenie objętości płuc i zwiększa szansę na przeżycie po urodzeniu. FETO wykonuje się w znieczuleniu przewodowym, z pojedynczego dojścia trokarem do jamy owodni. Balon do tchawicy wprowadza się poprzez usta płodu i pozostawia tam przez okres czterech–sześciu tygodni. Planowe usunięcie wykonuje się po 34. tygodniu ciąży, dochodząc do balonika analogiczną drogą, następnie go nakłuwając i usuwając z dróg oddechowych. W przypadku porodu przed planowym wewnątrzmacicznym usunięciem balonu należy przekłuć go bezpośrednio po urodzeniu (wykorzystując procedurę EXIT – ex utero intrapartum treatment). 

Wrodzone zwyrodnienie dróg oddechowych 
Do schorzeń strukturalnych płuc płodu zaliczamy wrodzone zwyrodnienie dróg oddechowych (CPAM, congenital pulmonary airway malformation). Jest to grupa rzadkich patologii o zazwyczaj dobrym rokowaniu, które w większości przypadków wymagają jedynie leczenia zachowawczego w trakcie trwania ciąży. Interwencja wewnątrzmaciczna jest wskazana w przypadku dużych zmian, których objętość wpływa na zaburzenia hemodynamiczne płodu. Konsekwencją tego może być narastająca niewydolność krążenia, a nawet zgon wewnątrzmaciczny płodu. 
Do najczęstszych wad tego typu można zaliczyć zwyrodnienie gruczolakowato-torbielowate płuc (CCAM, congenital cystic adenomatoid malformation) i sekwestrację oskrzelowo-płucną (BPS, bronchopulmonary sequestration).
Jedną z podstawowych technik leczenia prenatalnego zmian płucnych jest założenie shuntu płucno-owodniowego. Wykonuje się je w przypadku leczenia dużych zmian o charakterze torbielowatym. Polega ono na założeniu zastawki do wnętrza torbieli pod kontrolą ultrasonografii. 
Shunty płucno-owodniowe znajdują zastosowanie również w leczeniu wewnątrzmacicznym litych zmian płucnych. W przypadku tego typu patologii możliwe jest także zniszczenie nieczynnej tkanki płucnej za pomocą laseroterapii [15]. Próby lobektomii przy wykorzystaniu chirurgii otwartej płodu są wykonywane rzadko z uwagi na ich inwazyjność i niezadowalające, liczne powikłania ze strony matki i płodu [16]. W przypadku dużych zmian w obrębie płuc w okresie okołourodzeniowym wykorzystuje się procedurę EXIT. 

Wady serca płodu
Wrodzone wady serca są jednymi z najczęstszych wad wrodzonych oraz jedną z najczęstszych przyczyn zgonów w okresie noworodkowym. W dużej części podłoże powstania patologii układu krążenia jest nieznane. W przypadku wad ciężkich, które mogą prowadzić do zgonu wewnątrzmacicznego, zgonu noworodka lub rozległego, nieodwracalnego uszkodzenia serca, zastosowanie znajduje chirurgia prenatalna. Kardiologiczne zabiegi wewnątrzmaciczne dotyczą schorzeń takich jak krytyczne zwężenia zastawki aortalnej, krytyczne zwężenie lub zarośnięcie zastawki płucnej czy zespół hipoplazji lewego serca. 

Krytyczna stenoza aortalna 
Krytyczna stenoza aortalna (CAS, critical aortic stenosis) prowadzi w życiu płodowym do zwłóknienia wsierdzia i upośledzenia funkcji lewej komory serca. Zabieg plastyki zastawki aortalnej wykonuje się pod kontrolą ultrasonografii. Po uprzednim znieczuleniu płodu poprzez kordocentezę wprowadza się igłę do jego serca, przechodząc przez powłoki brzuszne matki. Następnie w miejscu zastawki umieszcza się cewnik balonowy lub stent. W przypadku niepowikłanego zabiegu preferowanym sposobem zakończenia ciąży jest poród siłami natury, w terminie.

Krytyczne zwężenie zastawki płucnej 
Rzadszą wadą jest krytyczne zwężenie zastawki płucnej (CPS, critical pulmonary stenosis). Z uwagi na niedorozwój prawej komory i wąską drogę odpływu zabieg wewnątrzmaciczny w tego typu wadach jest trudniejszy technicznie niż w przypadku CAS, jednak etapy jego przeprowadzania są analogiczne. 

Zespół hipoplazji lewego serca 
Zespół hipoplazji lewego serca (HLHS, hypoplastic left heart syndrome) najczęściej przebiega ze zwężeniem lub zamknięciem przegrody międzyprzedsionkowej. Zmiany te wiążą się z ciężkim rokowaniem dla noworodka, a w przypadku rozpoznania HLHS z zamkniętą przegrodą międzyprzedsionkową należy spodziewać się stanu krytycznego. 
W przypadku takich wad z uwagi na rokowanie podejmuje się próby wewnątrzmacicznego poszerzania przegrody za pomocą stentu lub balonu (w zależności od możliwości technicznych). Zabieg przeprowadza się pod kontrolą ultrasonografii z dojścia przez prawy przedsionek serca, umieszczając stent lub balon w miejscu przegrody międzyprzedsionkowej po uprzednim jej przekłuciu. 
Najczęstszym powikłaniem prenatalnych zabiegów kardiologicznych jest krwawienie do worka osierdziowego, który należy odbarczyć. Poza tym w jamach serca mogą się pojawić skrzepy ulegające najczęściej samoistnej resorpcji, może się pojawić bradykardia oraz asystolia wymagające leczenia farmakologicznego, donaczyniowego lub dosercowego, a także w najcięższych przypadkach zgon wewnątrzmaciczny płodu. 

Wady układu moczowego
W trakcie życia płodowego można zdiagnozować szereg wad układu moczowego o różnym umiejscowieniu i rokowaniu. Do jednych z najcięższych zalicza się uropatie zaporowe, czyli jednostki chorobowe, w których utrudnienie odpływu moczu jest spowodowane przeszkodą anatomiczną lub czynnościową. Upośledzenie odpływu moczu może prowadzić do zaburzenia funkcji nerek i pęcherza moczowego, małowodzia i jego konsekwencji, a możliwości terapeutyczne są zależne od umiejscowienia przeszkody. 
Chirurgia wewnątrzmaciczna daje możliwość doraźnego leczenia płodów z uropatią zlokalizowaną pod pęcherzem moczowym (LUTO, lower urinary tract obstruction). Jest to wariant mogący prowadzić do niewydolności nerek lub hipoplazji płuc płodu, w ciężkich przypadkach powodując zgon noworodka zaraz po urodzeniu. W celu kwalifikacji pacjentek do prenatalnej terapii LUTO nakłuwa się pęcherz moczowy płodu pod kontrolą ultrasonografii i pobiera mocz do badań biochemicznych. W przypadku małowodzia wykonuje się amnioinfuzję w celach diagnostyczno-terapeutycznych. 
W chirurgii prenatalnej uropatii zaporowych wykorzystuje się shun...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Forum Położnictwa i Ginekologii"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Zniżki w konferencjach organizowanych przez redakcję
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy