Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy , Otwarty dostęp

27 kwietnia 2020

NR 51 (Kwiecień 2020)

Skuteczność i bezpieczeństwo zastosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych w ginekologii na przykładzie diklofenaku i nimesulidu

71

Ból nie jest chorobą samą w sobie, ale raczej objawem prawdopodobnie powodowanym przez wiele różnorodnych przyczyn.

Ból pooperacyjny jest poważnym problemem, ponieważ wpływa na wiele układów i indukuje problemy fizjologiczne, immunologiczne i psychologiczne. Pomimo wielu postępów w leczeniu przeciwbólowym, ostry ból po operacji pozostaje często przyczyną poważnego cierpienia, które często jest nieuniknione pomimo najlepszych starań lekarzy [4].
Ostry ból może utrzymywać się długo, co wynika z uszkodzenia tkanek podczas operacji, a docelowo powoduje procesy patofizjologiczne w obwodowym i ośrodkowym układzie nerwowym, które mogą skutkować zmianą jego charakteru i przekształcić dolegliwości w przewlekłe [1].
Związek między zabiegiem chirurgicznym a ostrym bólem i następnie ciągłym silnym przewlekłym bólem jest dobrze zdefiniowany. Istnieje zatem pilna potrzeba ciągłego doskonalenia środków i technik, które można zastosować w celu poprawy skuteczności analgezji, a być może zmniejszenia częstości występowania przewlekłego cierpienia u pacjentów po przebytej operacji.
Leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym wcześniej tradycyjnie opierało się na opioidach. Zapobiegając ich skutkom ubocznym (depresja oddechowa, nudności, wymioty, wyrzut histaminy), wprowadzono nowe leki, leki „oszczędzające” dawkowanie opioidów i nowe techniki leczenia [2, 3].
Zaproponowano podejście multimodalne w celu poprawy pooperacyjnej analgezji i zmniejszenia skutków ubocznych związanych z opioidami.Nieopioidy odgrywają coraz większą rolę w leczeniu bólu pooperacyjnego. Różne rodzaje leków przeciwbólowych wywierają swoje działanie poprzez różne mechanizmy i receptory. Kombinacja stosowanych ewentualnie w terapii środków przeciwbólowych z różnych klas może zapewniać addytywne działanie przeciwbólowe z mniejszą liczbą skutków ubocznych niż w przypadku stosowania pojedynczego leku terapeutycznego [5, 6].
Paracetamol jest często stosowany jako nieopioidowy środek przeciwbólowy w bólu pooperacyjnym w wielu dziedzinach medycyny. Ma mieć też działanie „oszczędzające” morfinę. Jego mechanizm działania nie jest w pełni zrozumiały, ale ogólnie przyjmuje się, że paracetamol jest lekiem działającym ośrodkowo.
Diklofenak jest powszechnie stosowanym lekiem przeciwbólowym, który ma właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne i wywiera swoje działanie poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn – poprzez hamowanie cyklooksygenazy 1 i cyklooksygenazy 2 o względnej równoważności [7].
W praktyce klinicznej niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i paracetamol są obecnie często stosowane razem, ale to, czy taka kombinacja rzeczywiście zapewnia znaczącą poprawę w analgezji, jest kontrowersyjne. Stosowanie zarówno diklofenaku, jak i paracetamolu jest powszechne w leczeniu ostrego bólu pooperacyjnego, np. po zabiegu panhisterektomii, ale łączenie ich w celu poprawy jakości analgezji jest sprzeczne.
Badanie analizujące dane z wielu ośrodków miało na celu wykrycie, czy przedoperacyjne łączne podawanie doodbytniczego diklofenaku i paracetamolu jest lepsze niż samego doodbytniczego diklofenaku. Wyniki pokazują, że przedoperacyjne podawanie doodbytniczego diklofenaku i paracetamolu zmniejszało zapotrzebowanie na morfinę pooperacyjną w ciągu pierwszych 24 godzin. U pacjentów, którzy otrzymali oba leki, zanotowano niższy wynik na skali oceny bólu. Przeprowadzono wiele badań na ten temat, z różnymi wynikami.
Romsing i wsp. [8] przeprowadzili analizę sześciu innych badań, w których porównywano działanie przeciwbólowe NLPZ podawanego łącznie z paracetamolem z samym NLPZ. Tylko dwa badania wykazały, że wyniki bólu znacznie zmniejszyły się po podaniu kombinacji NLPZ i paracetamolu w porównaniu z samym NLPZ. Tylko w trzech badaniach rozpoczęto stosowanie tego połączenia przed zabiegiem chirurgicznym [9]. Montgomery i wsp. wykazali, że zastosowanie tej kombinacji zmniejsza ilość morfiny wymaganą do odpowiedniej analgezji po operacji o około jedną trzecią w porównaniu z samym paracetamolem u kobiet poddawanych planowym zabiegom ginekologicznym w obrębie jamy brzusznej. Czas do pierwszego podania środka przeciwbólowego odnotowano tylko w dwóch z tych badań [10].
Przeprowadzone oceny wskazują, że podanie połączenia doodbytniczego paracetamolu i diklofenaku w bólu po zabiegach ginekologicznych zmniejsza intensywność bólu i całkowitą wymaganą ilość morfiny, a także powoduje wydłużenie czasu do pierwszego podania silnego leku przeciwbólowego w porównaniu z doodbytniczym diklofenakiem w monoterapii lub placebo w ciągu pierwszych 24 godzin po zabiegu w porównaniu z pacjentami otrzymującymi sam diklofenak lub samo placebo. Ich potrzeba dodatkowego leczenia przeciwbólowego była znacznie późniejsza i niższa w porównaniu z placebo i samym diklofenakiem.
Innym zagadnieniem, które może zainteresować praktykujących ginekologów, jest temat skuteczności i bezpieczeństwa leczenia bólu u kobiet z dolegliwościami w przebiegu bolesnego miesiączkowania.
Bolesne miesiączkowanie dzieli się zwykle na dwa typy: pierwotne bolesne miesiączkowanie (PD) i wtórne bolesne miesiączkowanie.
Pierwotne bolesne miesiączkowanie definiuje się jako ból podbrzusza – macica nie wykazuje patologii podczas miesiączki, co często występuje w menarche lub po uregulowaniu się cykli owulacyjnych kobiet, które rodziły i zwykle trwa 2 lub 3 dni w każdym cyklu.Około 43–91% młodych kobiet (poniżej 20 lat) zgłasza się po poradę z PD, a na sczęście liczby zaniepokojonych pacjentek wykazują tendencję spadkową wraz z wieki...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy