Adenomioza to zaburzenie charakteryzujące się obecnością elementów błony śluzowej macicy poza jamą macicy, w obrębie jej warstwy mięśniowej. Patogeneza tłumacząca migrację, proliferację i różnicowanie ektopowego endometrium obejmuje czynniki genetyczne i epigenetyczne, nadmierną syntezę estradiolu i nieprawidłową ekspresję receptorów dla estrogenów i progesteronu, reakcję zapalną i lokalną dysfunkcję immunologiczną z towarzyszącym włóknieniem i neoneuroangiogenezą. Wykorzystując nieinwazyjne techniki diagnostyczne, takie jak ultrasonografia i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, rozpoznanie potwierdzono u kobiet z takimi objawami, jak bolesne miesiączki, nieprawidłowe krwawienia maciczne, ból w miednicy mniejszej oraz niepłodność. Adenomioza często współistnieje z innymi schorzeniami ginekologicznymi, takimi jak endometrioza, mięśniaki macicy i wady macicy. Pomimo dostępności nieinwazyjnych metod diagnostycznych rozpoznanie utrudnia heterogenność objawów klinicznych i niewłaściwa interpretacja wyników badań obrazowych. Ponadto nie ma wspólnych rekomendacji dotyczących leczenia farmakologicznego i operacyjnego. Rozpoznanie adenomiozy wymaga ustalenia długofalowego planu postępowania terapeutycznego, pozwalającego na kontrolę bólu i nieprawidłowych krwawień z macicy, a także zachowanie płodności i zapobieganie powikłaniom w ciąży.
Autor: Robert Spaczyński
Antykoncepcja hormonalna jest jedną z najbardziej popularnych metod antykoncepcyjnych na świecie. Według ostatnich danych Organizacji Narodów Zjednoczonych z roku 2015 hormonalna antykoncepcja jest stosowana przez około 15% wszystkich kobiet w wieku reprodukcyjnym na świecie, a w krajach wysokorozwiniętych odsetek ten wynosi ponad 20%. [1] W bogatych krajach Europy Zachodniej doustną antykoncepcję hormonalną stosuje 37% kobiet w wieku rozrodczym; dla porównania w Polsce odsetek ten jest nieco niższy i wynosi około 29%. Od roku 2017 w Polsce i w krajach Unii Europejskiej dostępny jest ultraniskodawkowy doustny hormonalny preparat antykoncepcyjny zawierający tylko 15 µg EE oraz 60 µg gestodenu