Niedobór żelaza (ang. iron deficiency – ID) oraz niedokrwistość z niedoboru żelaza (ang. iron deficiency anemia – IDA) stanowią istotny problem zdrowotny u kobiet w wieku rozrodczym. Obraz kliniczny ID/IDA jest często niespecyficzny, co może opóźniać rozpoznanie. Diagnostyka opiera się głównie na ocenie parametrów morfologii krwi oraz gospodarki żelazowej, w szczególności stężenia ferrytyny i wysycenia transferryny. Leczeniem pierwszego wyboru pozostaje doustna suplementacja żelaza, jednak jej skuteczność ograniczają gastroenterologiczne działania niepożądane oraz niska biodostępność. Indywidualizacja terapii, obejmująca modyfikację dawki, schematu podawania oraz wybór lepiej tolerowanych preparatów, może poprawić jej skuteczność. W przypadkach nietolerancji leczenia doustnego lub konieczności szybkiego uzupełnienia niedoborów stosuje się terapię dożylną. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety ciężarne, u których niedobór żelaza wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań matczynych i płodowych. Dobór strategii leczenia powinien być zindywidualizowany, a kluczowe znaczenie mają edukacja pacjentki oraz monitorowanie odpowiedzi na terapię.
Autor: Wiktoria Ryżewska
